üşenmek; kendinde bir gevşeklik duyarak bir işi yapmaya isteği olmamak demekmiş..Bu yazıyı yazmak için saatlerce bahane uydurmam,’’aman kim gidip beynimdeki cümleleri yazıya aktaracak şimdi!’’ diye düşünmem bile üşengeçliğimin ne kadar hat safhada olduğunu ispatlayacak mahiyetteydi.
Bu üşenme eylemi- nasıl eylem oluyorsa kendileri-öyle bir şeydir ki, kumandayı sehpanın üzerinden bir türlü kalkıp da alamazsınız,saatlerce o gereksiz kadın programlarını izler durursunuz!Susuzluktan diliniz damağınıza yapışır da kalkıp mutfaktan bir bardak su alamazsınız.
Hele şu yeni nesil yok mu, armut piş, ağzıma düş misali yaşayıp gidiyorlar.Hatta abartırsak yaşamaya bile üşeniyorlar.Örnek vermek gerekirse,bu sabah yaşadığım bir diyaloğu aktarmak isterim:
Annem: Kızım kalk topla şu yatağını artık!
Kardeşim: Anne yaa!Akşama ne kaldı ki şurda,nasılsa yine dağıtacağım,ne gerek var toplamaya!
Velhasıl işte böyle azizim,yeni nesilin en büyük keyfi eylemsizlik eylemi..Hep böyle bir yatayım,hep biri gelsin beni doyursun,sonra geçeyim bilgisayarın başına film falan izleyeyim,sonra uykum gelsin ama yatağa gitmeye üşeneyim,tuvaletim gelsin ama yapmayayım nasılsa yine gelecek,of çok zor şimdi,kim gidecek oraya kadar zaten,kim çalışacak bu kadar dersi şimdi,sabah kalk sınava git bir de..Hatta son zamanlarda en çok duyduğum üşenme türü de mesaj yazmak..bir harf için üç kere basıyorum tuşa ama nasıl zor bir eylemmiş bu meğer!Aç telefon konuş,ne diyeceksen de değil mi ama?
Bu konuyu aydınlatacak bir de söz buldum bugün:
Üşeniyorum,öyleyse yarın! İyi üşenmeler herkese..
Popularity: 1% [?]
Yorumlar
No Responses to “üşeniyorum,öyleyse yarın!”