Karşınızdakinin size ait bir mal olmadığının bilincine vararak,onu özgür yaşamıyla sevdiniz mi ?

Yanındaki kız arkadaşına aldırmadan,ama aldırmıyor gibi yaparak değil,gerçekten aldırmadan,sevgiyi kıskançlığa boğmadan, sizi sevmeyi bırakmasını değiştiremeyeceğinizin farkına vararak sevdiniz mi hiç?

Onu bunaltmaktan ve kendinizi yıpraktmaktan vazgeçebildiniz mi ?Hiç beklemeden çalan bir telefondan nasıl bir haz alınır bilir misiniz? Ve aniden gelen ‘’seviyorum seni” mesajının tadını çıkardınız mı?

”Bugün beni hatırlamadı.”yerine, ”beklemiyordum senin geleceğini.” diyebilmek ne güzeldir oysa..Onu boğmadan,kendinizi boğmadan,sevgiyi öldürmeden..sahiplenme duygusuna hapsolmadan sevmek ne başkadır..

Ben beklentisiz seviyorum..O benim sevgilim olduğu için değil;ona çantam,ayakkabım,arabam gibi davranma hakkım olmadığı için..Onun da beni sevdiğini bildiğim için..Biliyorum ki beklentisiz bir aşkın tadı,beklenti zehrine maruz kalan sevgilerden çok başka..Beklentisiz seviyorum ve onun nerede olduğunu gerçekten merak etmiyorum..Geleceğe dair hayallerim de yok zaten..Ben sevgiyi yaşıyorum,onun yanında yaşanan anlar o kadar değerli ki gerçekleşmemiş ya da gerçekleşmeyebilecek hayallerle mahvetmiyorum..

Sevdiğim için seviyorum..ve o da beni sevdiği için.
Hayalsiz,geleceksiz ,beklentisiz..

Beklentisiz sevmeyi deneyin..O zaman boğduğunuz aşklarınıza acıyacaksınız…

1964 yılında İstanbul’da doğdu. Kabataş Erkek Lisesini bitirdikten sonra İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi son sınıfında okulu bıraktı. Ardından İstanbul Üniversitesi sosyoloji bölümüne girdi, 3 yıl sonra bıraktı. 1980′li yıllardan başlayarak günümüze kadar çeşitli dergilerde şiirler, eleştiriler, denemeler yazdı. İlk şiiri Milliyet Genç Sanat Dergisi’nde, İskender Över ismiyle çıktı. Profesyonel olarak 1985′te Adam Sanat Dergisinde şiirleri yayımlanmaya başladı. Bir soyleşide edebiyatta olmak istediği yere gelmese de kendinden memnun olduğunu da belirtmiştir.
Defalarca intihara kalkıştığı fakat teknik arızalar nedeniyle başarısız olduğu yönünde de söylentiler var..

Her şeyden önce kendisi bariz bir kitlenin çığlığı olmayı başarmıştır.Dizeleri fazla değil; olması gerektiği kadar bir iç boşaltımın ürünü. Bazen Üslubu “sokak ağzı” diye eleştiriliyorsa bunun nedeni Küçük İskender’in cesareti ve içtenliğidir.
Derinlerde yaşattığı kişiliğini açığa vurduğunda tanrı katında kelimelerle oynamaya hak kazanan ,kelimelerin içinde başka kelimeler barındığına inanan farkli kelime kombinasyonlarini şiirlerinde başari ile kullanan şairi okurken tehlike sınırlarında seyreden bir cazibe ile tiksinti arasında gidiş gelişler hissedilir.
Etkilendiği insanların savruk yaşamlarından kendine çıkarttığı payları okuyucusuyla naif ve ötede bir üslupla paylaşmaktan çekinmeyen bir şairdir. Ginsberg’den, Verlaine’den, Vian’dan, Burroughs’dan bahsederken, “ben bu adamların yaşamlarına imrendim ve o yüzden bu alacalı yolu seçtim.” fikriyatından evvel, “onlar, böylelermiş ve beğenilmişler.. dışlanmışlar da!” düşüncesinin ağır bastığını net bir şekilde görebilmeyi sağlarken, hayatın şiirsel ögelerinden arınıp, kendi tabiriyle, insanlara kendi cesetlerini göstererek, saf bir yol izlemiş; ilerlerken de, Nâzım Hikmet Ran, Attila İlhan gibi ustalardan da kendine bir şeyler katmış ,ancak özgünlüğünü sonuna kadar koruyabilmiştir.
Ayrıca;
Türk kültürü hakkında :”ne diyebilirim ki, kağıt kalemle oynanan çocukluk oyunlarımızdan biri ‘adam asmaca’ olduktan sonra..” diye haklıca bir cevap vermiş,

hiçbir şiirini ezbere bilmemesini de:
“ben sunmak için yazıyorum, reçete gibi” diye açıklamıştır..

Tüm bu yazdıklarımdan sonra,
bu adamı sevmemek için bir gerekçe yok sanırım..!

-Baa tıfıl-

Ben yürüyüp gittim
Sen ellerini yüzümde unuttun

Utandım acılarımdan
Utandım yalnızlığımdan
On yedi yaşımızın belalı hikmetinde birden
O inkisarları eden güzel hayallerimizden
Ve aşktan
Ve yağmurdan
Utandım ben

Sen misketlerini yüzümde unuttun
Sen hayatımda unuttun kokunu

Bir bidon benzin döküp hatıralarıma
Tutuşturdum sevinçlerimizi. tutuşturdum
Saçlarına
En beğendiğim bir hüznün görkemini,
Rüzgarını,
Al işte sonbahar da senin olsun artık
Daha ne istiyorsun benden
Al işte en biçimli intihar da senin

Ben yürüyüp gittim
Sen adalarını yüzümde unuttun

Utandım arzularımdan
Utandım ihtiyarlığımdan
Ve yağmurdan
Usandım ben
Ve sen: Şehrin terkettiği sepya caz oğlan
Her fırsatını ani ölümümde unuttun!

Beni yüklenip bir yere götürdüler
Sen geleceğini
Yüzümde unuttun

Şairlere geçmeden önce,Osmanlı Devleti’nin genel olarak engellilere bakış tarzının nasıl olduğunu Yavuz Sultan Selim döneminden Mustafa Çelebi örneği ile ortaya koyalım:

Uzun yıllar defterdarlık yapan Mustafa Çelebi,gut hastalığına tutulur ve hareket edemez hale gelir.Buna rağmen görevine son verilmeyerek,padişahın huzuruna sedye ile getirilmesi uygun görülür.Devletin maliyesi hakkında rapor vereceği zaman iki divan çavuşu sedyeyle arz odasının kapısına kadar getirirler,ondan sonra da yerine taşırlarmış.

Bu ,örnek alınması gereken bir durum.Ne engeli olursa olsun,işleyen bir beyin var..

Tüm engelli şairleri tek tek tanıtmak mümkün olmadığından,ben aralarından en dikkatimi çekeni burada paylaşmak istiyorum.

Şairimizin adı ” ŞAVUR”.Sultan Bayezid dönemi şairlerindendir.Kastamonu’da doğmuş,İstanbul’da şöhrete ulaşmıştır.Mesken edindiği meyhanenin merdiveninden düşer ve ayağı kırılır.Dostları bu olayın ona ders olacağını ve şarap içmeyi bırakacağını düşünürken,o ayağının kırıklığını bahane ederek mescide hiç gitmez,topallayarak meyhaneye koşar ve eskisinden daha fazla içermiş.
Birçok şehirde kadılık görevinde bulunmuş.Devlet,topaldan kadı olmaz demeyip onu görevde tutarken,şair arkadaşları şiirleriyle onu rahatsız etmekten geri kalmazlar.

” Şavur-ı a’rec kim bugün akza’l-ı kuzat
Bin yıl ki tahsil eylese Araç onun mi’racıdır.”
(şimdilerde topal Şavur büyük şehir kadılığını istemektedir,ancak bin yıl daha öğrenim görse de onun yükselebileceği yer Araç’tır/ Taili)

Şavur ise kendinden çok emin,bu makamı hakettiğine inanmaktadır:

”Ta’n eyler imiş bana ayaksız deyü cühhal
N’ola ayağum yooğ ise her fende elüm var”

(Cahiller beni ayağım yok diye ayıplarlarmış.Ayağım yoksa ne olurmuş?Ben her çeşit bilgiye sahibim,her fende elim var)

Şavur’un dışındaki diğer bedensel engelli şairlerimizin de isimlerini vermek istiyorum:

Fazli-i Leng
Özri
Seliki
Meyli
Katibi

16yy.da, engellilere verilen değerin 21.yy.da da verilmesi dileğiyle..

Selimi’yenin bahçesi ayrı bir dünya..Sırtımı dayamışım bir ağaca,ayaklarım buz gibi toprağa kavuşmanın hazzı içerisinde.Minarelerden yükselen sesle huzur buluyorum,arınıyor ruhum tüm kirliliklerinden.İnsanlar da benimle aynı duyguları paylaşıyor olacaklar ki bu derece kalabalık etraf..Biraz ileride ağaçlar arasında koşuşan ufaklıklar,yüzlerinde alışık olunmayan,tarifsiz bir tebessüm..Cami kapısında mesken tutmuş bir falcı teyze,maneviyatın zirve yaptığı bu mekana biraz tezatlıkla birlikte ayrı bir hoşluk veriyor..

Şehrin en yüksek tepesi burası..Selimiye..!Bahar aylarında ayrı bir ruh var burda..Selimiye’nin hemen altındaki Arasta’dan süzülüp gelen meyve sabunu kokusunu çekiyorum derin derin..Bu kokuyla şehrin gerçekten büyülü olduğuna inanmaya başlıyorum..

Biraz ötede kalabalık bir grup..Başka bir şehirden gelmişler muhtemelen,şehre yabancı oldukları her hallerinden belli.Şaşkın gözlerle etrafı inceden inceye süzüyorlar.Tava ciğercilerin gözleri kafilenin üzerinde..Ee Edirne’ye gittim de bir tava ciğeri yemedim derlerse ayıp zaten..

Güneş usul usul Meriç nehri ile vedalaşıyor.Sokak lambaları yanmaya başladı,insanlar evlerine doğru koşturmaya başladılar.Çocuklar oyununu binbir zorlukla bırakıp eve girme telaşında..Bense Edirne’ye son bir kere daha bakabilmenin buruk sevincini yaşıyorum..Aynalı süpürgelerin pırıltıları,meyve sabununun sihirli kokusu..Hatta kokusundan nefret ettiğim tava ciğeri..Selimiye’yi arkamda bırakıp gidiyorum güneşin battığı yere doğru..

Bakalım açılım modası bizi açacak mı ?

adresler:

twitter.com/bybart
friendfeed.com/bybart
facebook.com/bybart

blog yazmak gerçekten de özveri istiyormuş bunu anlamamı sağladı keyifce.
sık güncelleyemediğimiz ama belli başlı konularda karar kıldıktan sonra rayına oturtacağımız bir oluşumdur keyifce. bir aksilik olmazsa daha iyiye doğru gideceğiz. şimdilik blog dünyası ile platonik takılmaya devam edeğiz. platoniğin saflığıyla : )

TRT Sufi Klipler programı

.

Mizah dergisi penguen ile anlaşmalı olan bobiler.örg güncel monteleriyle olduğu kadar site içerisindeki butonlara verilen adlarlada yarmaktadır.
Örneğin bişeyi sildiğinizde çıkan uyarı; “basmayın yeni silindi!”

Alkışlarla yaşıyorum bugün 5.  yaşını kutluyor. Daha önce Şahin K bu site için özel bir konuşma yapmıştı. Cem Yılmaz’ın da ah bu gönül şarkıları adlı şarkısı ilk burada yer almıştı.Myk medya ile çok büyük adımlarla ilerlerken vazgeçemediğim, her gün girmezsem rahat edemediğim bir site oldu alkışlarlayaşıyorum.com.

Bizde ara sıra keyifcede nostalji kuşağı etiketi altında keyifli videoları yorumlayacağız.

Alışlarlayaşıyorumun 5. yıl kimler geldi kimler geçti videosu:

alkışlarlayaşıyorum.com’ un ilk sayısı (o zamanlar sayı sayı çıkardı) tam 5 yıl önce bugün yayına alınmak üzere hazırlanıp bitmişti. Kaptanın Seyir Defterine ”Bugün 25 Ağustos 2004. Ani bir kararla yepyeni bir siteyi internet alemine kazandırmaya karar vermiş bulunmaktayım. Tek istediğim biraz olsun alkışlanmak. Alkış site sahibinin orgazmıdır. Ve ben, ve ben inanın ki alkışlarla yaşıyorum. Hayırlı ve uğurlu olması temennilerimle.” yazmıştım. O günlerde tek başıma hazırladığım, günde 100 kişi girince sevindiğim site tam 5 yıl sonra aynı gün 60.000′ e yakın üyesi olan bir platform haline geldi. Bu süreçte desteklerini esirgemeyen duracell’ e, şu an aramızda olan ve olmayan ama emeklerinin ödenemez olduğu, onlar olmasa asla olamazdı diyebileceğim gönüllü site yöneticilerine, az imkanla çok iş yaptığımız dönemlerde sitenin tasarımını ve kodlamasını yapan Hakan Özfatura’ ya, vizyonumuzu büyüten Serdar Kuzuloğlu’ na ve beraberinde tüm MYK Medya ekibine, bu mükemmel tasarımı yapan Hasan Yalçın ve kodlayan Mustafa Özyurt’ a, bu süreçte bana sabır gösteren aileme ve bulunmaz hint kumaşı içerikleri yollayan, hakaret etmeden de yorum yazılabileceğini gösteren, eşe dosta reklamımızı yaparak bizi destekleyen, yeri geldiğinde kral çıplak diyerek kendimize gelmemizi sağlayan tüm kullanıcılarımıza çok teşekkür ederim.

alkışlarla yaşıyorum tarihçesi:
http://alkislarlayasiyorum.com/icerik/7371/

alkışlarla yaşıyorum’ un ilk sayısı:
http://web.archive.org/web/20040904072250/http://www.alkislarlayasiyorum.com/

Hakkımızda:
http://alkislarlayasiyorum.com/hakkimizda

alkışlarlayaşıyorum Dükkan:
http://myk-medya.com/dukkan/urunler/1

Özkan‘ın yeni kurduğu blog yuhhi , sade görünümlü ve işlevli güzel bir tema ile yayına başladı. 90′lar ağırlıklı bir blogger olan yuhhi ilerleyen günlerle üzerine daha çok düşülmesiyle webte istenilen yeri alacak.  Tabi bunun için daha çok çalışmak, güncel tutmak gerekiyor. Bir blogu güncel tutmak sanıldığı kadar kolay bir iş değil. Copy-paste heryerde olan konular bloglara zarar verdiğinden 10 kusurlu hareketten biri sayılmaktadır.  Fikirlerimizi yansıtmak ve arama motorlarının gözüne girmek için özgün olarak hazırladığımız yazılara yer vermeliyiz.  İyi bir blogcu nasıl olmalı temalı yazıları okuyup en iyiye karar vermeliyiz.

Her neyse iyi bir blogcu konusuna sonra değineceğiz bu konunun amacı yuhhi açıldı hayırlısı olsun

Bu üşenme eylemi- nasıl eylem oluyorsa kendileri-öyle bir şeydir ki, kumandayı sehpanın üzerinden bir türlü kalkıp da alamazsınız,saatlerce o gereksiz kadın programlarını izler durursunuz!Susuzluktan diliniz damağınıza yapışır da kalkıp mutfaktan bir bardak su alamazsınız.

Hele şu yeni nesil yok mu, armut piş, ağzıma düş misali yaşayıp gidiyorlar.Hatta abartırsak yaşamaya bile üşeniyorlar.Örnek vermek gerekirse,bu sabah yaşadığım bir diyaloğu aktarmak isterim:

Annem: Kızım kalk topla şu yatağını artık!

Kardeşim: Anne yaa!Akşama ne kaldı ki şurda,nasılsa yine dağıtacağım,ne gerek var toplamaya!

Velhasıl işte böyle azizim,yeni nesilin en büyük keyfi eylemsizlik eylemi..Hep böyle  bir yatayım,hep biri gelsin beni doyursun,sonra geçeyim bilgisayarın başına film falan izleyeyim,sonra uykum gelsin ama yatağa gitmeye üşeneyim,tuvaletim gelsin ama yapmayayım nasılsa yine gelecek,of çok zor şimdi,kim gidecek oraya kadar zaten,kim çalışacak bu kadar dersi şimdi,sabah kalk sınava git bir de..Hatta son zamanlarda en çok duyduğum üşenme türü de mesaj yazmak..bir harf için üç kere basıyorum tuşa ama nasıl zor bir eylemmiş bu meğer!Aç telefon konuş,ne diyeceksen de değil mi ama?

Bu konuyu aydınlatacak bir de söz buldum bugün:

Üşeniyorum,öyleyse yarın! İyi üşenmeler herkese..